De meeste clienten die in mijn praktijk komen zijn intelligent, kunnen goed analyseren, hebben werk, een gezin. Maar missen balans tussen prive en werk en tussen hoofd en lichaam. Zij willen meer in hun lijf wonen in plaats van met name in hun hoofd. want daardoor slapen ze slecht, piekeren ze veel, hebben last van paniekaanvallen of angst, ze vergelijken zich met de ander, twijfelen vaak welke keuzes te maken, voelen zich onzeker, voelen zich somber, dreigen burnout te raken etc.
Dankzij de begeleiding door mij leren zij meer balans te krijgen. Niet door heel hard hun best te gaan doen, maar juist door te accepteren hoe het nu is. Minder strijd, maar in het hier en nu ervaren. Accepteren betekent niet achterover leunen, accepteren is een actieve houding aannemen en bewust zijn van wat er nu van binnen waar te nemen is. Lichamelijk (zoals bijvoorbeeld warmte, pijn, spanning, ontspanning), emoties (blij, boos bedroefd, bang), gedachten (ik ben niet oke, het lukt mij ook nooit) en gedrag (je reactie op een situatie). Daar niet tegen vechten, maar zien en ervaren dat het gebeurt en er contact mee maken, het voelen. Heel concreet ergens in je lichaam. En zo ga je steeds meer in je lichaam ' wonen'. En ben je steeds meer bewust van je eigen reacties, zodat je ook een bewust antwoord kunt geven in plaats vanuit de automatische piloot.
Wat ik regelmatig zie is dat een client tijdens een sessie 'weg wil'. Letterlijk in het lichaam voelt, ik wil naar buiten lopen. Of gedachten krijgt ' ikwil hier niet zijn'. Of ' Dit wil ik niet voelen'. Als je hier bewust van bent, kun je de keuze maken om dit te ervaren zonder iets te doen, dus zonder weg te lopen of erover heen te praten. Dat resulteert meestal in iets verrassends zoals:' ik voel me heel tevreden', 'Mijn hoofd is rustig', 'Het voelen van verdriet' en erna ontspanning. ' Je krachtig en helder voelen'. Soms lopen clienten na afloop huppelend weg en aan andere keer staan ze buiten de poort en ervaren een diep verdriet, waar ze 'eindelijk' aan toe kunnen geven en zij kunnen op dat moment hun verdriet verwelkomen zoals in het gedicht van Rumi ' De herberg'. (Het verwelkomen van iedere gast die langs komt, elke gast mag blijven zo lang als hij wil. En hem hem weer vriendelijk uitzwaaien als hij wil gaan.) Laatst zei een client: ' Het voelt nu niet als de 'lege variant' van verdriet maar met meer liefde erin.
In de 25 jaar dat ik mensen begeleid heb ik veel geleerd over het leven, mezelf en de ander. Ik heb ook geleerd te werken vanuit veel verschillende methodes. Ik heb op veel verschillende manieren leren waarnemen. En zet in wat op dat moment passend is. Ook humor vind ik belangrijk. Begonnen als fysiotherapeut heb ik verder kunnen bouwen en nog steeds is het lichaam vaak een mooie ingang om de kern te raken.
