Op een middag met koopbedoelingen spoelde ik met mijn vrouw mee een cosmetica-winkel in. Nieuwsgierig naar mijn ‘state of the skin’, liet ik mij de verkopende dame een soort pen op mijn gezicht zetten. Deze zou de conditie van mijn huid bepalen. De uitkomst was dramatisch. In de Sahel zou het wel eens vochtiger kunnen zijn en dat het toch maar beter was iets te smeren. Wat navorsingen, brachten mij bij twee potjes van Cien. Voor een paar euro te koop bij Lidl, en volgens de consumentenbond en een of andere prachtige actrice minstens zo goed of soms zelfs beter dan het spul van die grote, peperdure merken. Twee potjes. Eén voor de dag en één voor de nacht. Toen Lidl de kleuren van de dekseltjes veranderde, raakte ik ’s ochtends en ’s avonds de kluts kwijt. Had ik nou de dagcrème of de nachtcrème te pakken? Ik kan daar reuze nerveus van worden. En het kwam ook niet meer goed, na die verandering, en ik begon me ook af te vragen wat nu eigenlijk het verschil was tussen dag- en nachtcrème. Het antwoord laat zich raden: niets! Sta ik daar twee keer per dag moeilijk te doen met potjes, opdat ik het goeie smeersel op het goeie moment op mijn gezicht doe en blijkt het onzin. En waarom doen al die merken dat: nacht- en dagcrème verkopen terwijl er geen verschil tussen is? Smeren doe ik toch wel, ’s ochtend en ’s avonds. Waarom laten ze mij maar aankloten met die verschillende potjes? Waarom neem ik bovendien voetstoots aan dat mijn huid overdag iets heel anders vraagt qua crème dan ’s nachts?
Tja, er zijn nou eenmaal dingen die ik voetstoots aanneem. Zoals ik lange tijd geloofde dat er maar één soort medezeggenschap mogelijk was: de ondernemingsraad. En dat is ook niet zo. Bij de medezeggenschap heb je trouwnes wel verschillende potjes waarin wel degelijk verschillend spul zit: MZ-Samen, Integrale Medezeggenschap of Waardegedreven medezeggenschap. En die zorgen echt voor een verschil: een verschil van dag en nacht.
